Je bekijkt nu Zelfvertrouwen, beknot door gebrek aan digitaal inzicht

Zelfvertrouwen, beknot door gebrek aan digitaal inzicht

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Blog

Ik zag vroeger al hoe erg sommige mensen zich laten beknotten door gebrek aan zelfvertrouwen bij het omgaan met machines of PC’s. Heel sterke profielen soms, maar als ze hun kennis via een PC in praktijk moet worden omgezet zijn ze niks waard (vinden ze vooral zelf). Sommigen noemden zichzelf zelfs gehandicapt.
De impact die dat heeft wordt naar mijn aanvoelen vaak onderschat. Bij langer lopende trajecten zie ik namelijk vaak dat wanneer mensen digitaal vaardiger worden ze vaak ook meer mogelijkheden gaan zien in hun omgeving. Vaak is het pas na 1 à 2 sessies dat ze met vragen komen die leiden tot grotere impact.

Het begin van de ondergang

Iedereen heeft zo zijn eigen specialiteit, mensen die digitaal minder sterk staan laten zich vaak overweldigen door de mogelijkheden die er vandaag zijn. Ook het tempo waarmee er extra mogelijkheden komen werkt omgekeerd.
“WOW! Zie dat! Zo knap wat die PC/computer/smartphone/… allemaal kan!”
En hun onderbewuste vult aan “dat zou ik NOOOOIT kunnen”, “die is slimmer dan ik” of een van de vele varianten.

Terwijl dat digitaal ding dus opgebouwd is uit 1 en 0.
Ja, de denkkracht is soms al sneller dan de onze, maar daarom nog niet per definitie juister. (en als dat wel zo is dan is dat binnen een zeer beperkt spectrum)

En dan krijg je dus toestanden zoals ik ze jammer genoeg vaker zie.

Er zit een fout in het systeem, maar de mens neemt de fout op zich en begint zijn zelfvertrouwen te verliezen. Afgelopen weken een mooi voorbeeld gezien dat ik graag met jullie deel.

Oefening baart paranoia

Er wordt een taaloefening gemaakt in een leeromgeving. Het resultaat valt behoorlijk tegen.

“Ik kan daar niks van he”, “ik ga dat nooit kunnen”, “ik ga blij zijn als ik dat achter de rug heb dan ga ik alles doen om het nooit meer te moeten gebruiken”, … You get my point.

We herbeginnen samen. Dit had ik niet zien aankomen. Ik word zelf bijna paranoia. Typfouten, bugs,… in iedere reeks van 10 minstens 1.

Het meest extreme zijn de vragen waar een correct antwoord wordt gegeven maar die door de leeromgeving toch fout worden gerekend. We komen zelfs een reeks van 10 tegen waar er zo 3 tussen zitten. “Zie je mama dat ik het niet kan! Zie je wat voor een ramp ik ben?”

Nu kon ik dus aan mijn dochter beginnen uitleggen hoe dat ding werkt. Dat er allicht in sommige verbetersleutels in hun systeem een spatie staat (of meerdere) als laatste teken en dat die maakt dat het als fout wordt gezien door dat “slimme” systeem. Als er bij de verbetering een karakter meer staat dan bij het antwoord is dat een verschil, ook al is het een spatie. Dus niet hetzelfde, dus fout. Dat zegt mij meer over de zorg die besteed is aan het testen van het systeem dan over haar taalkennis. Het kost tijd, maar het sijpelt binnen.

Alleen, hoeveel ouders kijken mee in het 2de secundair en hoeveel daarvan zien de echte oorzaak? Eerlijk gezegd, buiten de kerstvakantie had ik ook anders gereageerd en haar gewoon nog meer alleen laten oefenen (en dus dieper de put in gestuurd).

En ja, als ik ergens 1 keer veel tijd in steek dan heb ik zelden zin om dat nog eens te doen. Aard van het beestje. En hier vond ik de kwaliteit alles behalve aanvaardbaar. Dus bel ik de uitgever op met suggesties tot verbetering. Ze zouden het bekijken… Meer dan benieuwd naar het resultaat! Ik gun het de kinderen.

Maar ik hoop vooral ook dat er meer ouders zijn die het probleem zien en hun reactie naar de kinderen toe aanpassen.
Update 16/1/2019: In ons concrete geval bleek de leerkracht weldegelijk op de hoogte van de fouten en bugs, maar ze vond het niet de moeite terug te koppelen naar de uitgeverij. “Het is nu eenmaal het eerste jaar dat we dit aanbieden, kinderziektes zijn normaal”. “Ik geef ook geen punten op die taken, ook al heten ze in het systeem “toetsen”. Ik kan immers niet nagaan of ze de taak wel zelf maakten”. Hm, misschien was het handiger geweest hierover te communiceren? In elk geval…

Ik weet dat er op de werkvloer gelijkaardige dingen spelen

Ik moet dan nl. denken aan al die andere systemen waar medewerkers het gevoel hebben er geen vat meer op te hebben.

Aan al diegenen die dagelijks grijs haar krijgen van de onverklaarbare kronkels in ERP-systemen. (ze zijn vaak weldegelijk te verklaren als je er anders naar kijkt)

Aan de ondernemers die zelf hun sociale media beheren waar maandelijks veranderingen aan gebeuren. Aan de sociale media die potdoof zijn voor feedback van gebruikers (omdat het allicht onmogelijk zou zijn, iedere wijziging zorgt wel voor een bugje hier of daar waar honderdduizenden last van hebben).

Maar ik denk vooral aan de groep gebruikers die dan instinctief de oorzaak van het probleem bij zichzelf gaan zoeken. Hoe zou het zijn als er meer gebruikers waren die in staat zouden zijn het probleem mee te identificeren en te benoemen? Hoe zou het zijn als gebruikers niet meer toe zouden laten dat een systeem op hun systeem zou blijven werken? Als het echt niet doet wat het moet dan kan je toch ook niet de service bieden die je klant verwacht?

Neen, het is ook niet ALTIJD de schuld van het programma of van de maker ervan maar laat er in eerste plaats alsjeblieft je zelfvertrouwen niet door aftakelen! Durf je in te proberen leven in hoe het werkt om het mee te kunnen veranderen.
Heb je echt heel vaak eenzelfde probleem? Zoek de oorzaak (niet de schuldige ;-)) en ga mee oplossingen bedenken.

Zit je regelmatig in de rats in verschillende programma’s, apps, databases? Dan ben ik ervan overtuigd dat het de moeite loont om daaraan te werken. Wellicht houdt het je nu nl. tegen om te genieten van wat je doet, maar ook om te groeien. Da’s trouwens iets waar een digital coach als ik bij kan helpen. Neem gerust contact op voor meer info.